اقبال الدوله اورمی کیست ؟

 

سرداری جسور و میهن پرست که با اقتدار از شهر ارومیه در مقابل حمله شیخ عبیداله دفاع نمود، در سال 1297 شیخ عبیداله شمزیان با کمک روحانیان پر نفوذ ایلات عشایر سرحدات ایران و عثمانی خود رارحمت العالمین نامیده و با کسب قدرت ،خواهان تصرف تمامی ارضی ایران می شود، و به شهرهای ایران زمین مهاباد , قوشاچای ,ملک کندی و چند آبادی و اطراف حمله می کند و در مین ائو درجنگ با قوای دولتی شکست می خورد و به ارومیه برگشته ودرقلعه اسماعیل آقا که در سه فرسخی ارومیه درکنار رودخانه نازلوچای قرار گرفته است اطراق می کند و با تجهیز سپاه قصد حمله مجدد به ارومیه را می کند اقبال الدوله حاکم ارومیه توسط جاسوسان خود مطلع می شود ودر قلعه بدلبو صف آرائی می کند، وبه محض دیده شدن سپاهیان مهاجم فرمان حمله را صادر می کند وبه پاس شجاعت این سردار بزرگ ، این خیابان بنام ایشان نامگذاری شده است.

 

 

 

اشعار استاد شهریار بخش ـ چهارم

امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره فعال
 

سلام بر حیدربابا ) فارسی(

بازى کنان ز کوچه سرازیر مى شدیم

ما بى غمان ز کوچه مگر سیر مى شدیم !

حیدربابایا سلام) آذری(

هریان گلدى شیلاغ آتیب ، آشاردیق

آللاه ، نه خوْش غمسیز-غمسیز یاشاردیق

 

 برای شنیدن اشعار با صدای استاد شهریار اینجا را کلیک کنید

 

آن شیخ و آن اذان و مناجات گفتنش

مشدى رحیم و دست یه لبّاده بردنش

حاجى على و دیزى و آن سیر خوردنش

بودیم بر عروسى وخیرات جمله شاد

ما را چه غم ز شادى و غم ! هر چه باد باد !

 

اسبِ مَلِک نیاز و وَرَندیل در شکار

کج تازیانه مى زد و مى تاخت آن سوار

دیدى گرفته گردنه ها را عُقاب وار

وه ،‌ دختران چه منظره ها ساز کرده اند !

بر کوره راه پنجره ها باز کرده اند !

 

حیدربابا‌ ، به جشن عروسى در آن دیار

زنها حنا – فتیله فروشند بار بار

داماد سیب سرخ زند پیش پاىِ یار

مانده به راهِ دخترکانِ تو چشمِ من

در سازِ عاشقانِ تو دارم بسى سخن

 

از عطر پونه ها به لبِ چشمه سارها

از هندوانه ، خربزه ، در کشتزارها

از سقّز و نبات و از این گونه بارها

مانده است طعم در دهنم با چنان اثر

کز روزهاى گمشده ام مى دهد خبر

 

نوروز بود و مُرغ شباویز در سُرود

جورابِ یار بافته در دستِ یار بود

آویخته ز روزنه ها شالها فرود

این رسم شال وروزنه خودرسم محشرى است

عیدى به شالِ نامزدان چیز دیگرى است !

 

با گریه خواستم که همان شب روم به بام

شالى گرفته بستم و رفتم به وقتِ شام

آویخته ز روزنة خانة غُلام

جوراب بست و دیدمش آن شب ز روزنه

بگریست خاله فاطمه با یاد خانْ ننه

 

در باغهاى میرزامحمد ز شاخسار

آلوچه هاى سبز وتُرش ، همچو گوشوار

وان چیدنى به تاقچه ها اندر آن دیار

صف بسته اند و بر رفِ چشمم نشسته اند

صفها به خط خاطره ام خیمه بسته اند

 

نوروز را سرشتنِ گِلهایِ چون طلا

با نقش آن طلا در و دیوار در جلا

 هر چیدنى به تاقچه ها دور از او بلا

 

 

 

 

 

 

 

 

شیخ الاسلام مُناجاتى دییه ردى

مَشَدرحیم لبّاده نى گییه ردى

مشْدآجلى بوْز باشلارى ییه ردى

بیز خوْشودوق خیرات اوْلسون ، توْى اوْلسون

فرق ائلَمَز ، هر نوْلاجاق ، قوْى اولسون

 

ملک نیاز ورندیلین سالاردى

آتین چاپوپ قئیقاجیدان چالاردى

قیرقى تکین گدیک باشین آلاردى

دوْلائیا قیزلار آچیپ پنجره

پنجره لرده نه گؤزل منظره !

 

حیدربابا ، کندین توْیون توتاندا

قیز-گلینلر ، حنا-پیلته ساتاندا

بیگ گلینه دامنان آلما آتاندا

منیم ده اوْ قیزلاروندا گؤزوم وار

عاشیقلارین سازلاریندا سؤزوم وار

 

حیدربابا ، بولاخلارین یارپیزى

بوْستانلارین گوْل بَسَرى ، قارپیزى

چرچیلرین آغ ناباتى ، ساققیزى

ایندى ده وار داماغیمدا ، داد وئرر

ایتگین گئدن گوْنلریمدن یاد وئرر

 

بایرامیدى ، گئجه قوشى اوخوردى

آداخلى قیز ، بیگ جوْرابى توْخوردى

هرکس شالین بیر باجادان سوْخوردى

آى نه گؤزل قایدادى شال ساللاماق !

بیگ شالینا بایراملیغین باغلاماق !

 

شال ایسته دیم منده ائوده آغلادیم

بیر شال آلیب ، تئز بئلیمه باغلادیم

غلام گیله قاشدیم ، شالى ساللادیم

فاطمه خالا منه جوراب باغلادى

خان ننه مى یادا سالیب ، آغلادى

 

حیدربابا ، میرزَممدین باخچاسى

باخچالارین تورشا-شیرین آلچاسى

گلینلرین دوْزمه لرى ، طاخچاسى

هى دوْزوْلر گؤزلریمین رفینده

خیمه وورار خاطره لر صفینده

 

بایرام اوْلوب ، قیزیل پالچیق اَزَللر

ناققیش ووروب ، اوتاقلارى بَزَللر

 طاخچالارا دوْزمه لرى دوْزللر